Lastig referendum

In de aanloop naar het referendum vind ik het steeds lastiger worden. Allereerst: ik ben uiteraard voor meer samenwerking met Oekraine. Het plan is niet perfect, maar als we gaan wachten op perfect gebeurt er nooit iets. De pragmatische insteek.

Democratie ben ik ook voor. Niets is erger (en enger) dan langzaam afglijden naar een dictatuur. We hebben een groot scala aan verkiezingen, maar een gedeelte van de mensen gelooft daar niet meer in. “Den Haag luistert niet naar de gewone burger” zeggen ze. Iedereen moet invloed kunnen uitoefenen op het bestuur van zijn land, en dat hoeft van mij niet via de stem op een politieke partij. Een referendum kan een goed middel zijn om iedereen te betrekken, en om te voorkomen dat – terecht of onterecht – mensen het idee krijgen dat hun stem niet wordt gehoord.

Dit referendum slaat echter de plank mis. Het is een gevolg van internet-grappenmakerij die ons ook de Doritos GeenStijl opleverde. Dat was een ongevaarlijke kwinkslag waar zelfs PepsiCo blij van werd. Het referendum is echter een grap van 30 miljoen euro waar iedereen alleen maar meer van denkt: “waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?”

Het is duidelijk dat bij het aannemen van de initiatiefwet geen rekening is gehouden met de veranderende maatschappij, waarbij het fenomeen “viral” zorgt dat snel grote groepen online op de been gebracht kunnen worden. Iedereen weet dat het een grap is, maar ze gaan toch lekker schoppen. Aan de andere kant, het is ook wel een luxeprobleem dat we ons hier druk over kunnen maken. We besteden wel meer geld aan entertainment, bijvoorbeeld de intocht van Sinterklaas of aan een vuurwerkshow. Ter vermaak een referendum organiseren staat echter in binnen- en buitenland wel een beetje raar.

Nu is de vraag of ik het referendum moet boycotten. Kijk, als er nu een “schop een schaap” evenement georganiseerd zou worden dan kom ik natuurlijk niet. Als er echter gestemd moet worden of het schaap geschopt moet worden, moet ik dan niet eerst gaan stemmen en dan pas de discussie gaan voeren hoe we in deze situatie zijn beland? We hebben nu eenmaal in de spelregels gezet dat er na 300.000 handtekeningen een referendum gehouden moet worden. Daar moeten we nu maar mee leven.

Hoe dan ook, ik ben er nog niet uit. Ik denk dat ik wel ga stemmen, zie het als een steunbetuiging voor Oekraine. Andere mensen aanraden om te gaan stemmen kan ik echter niet naar eer en geweten doen. Zaterdag sta ik in de stad, met flyers over het referendum. Ik hoop daar mensen wat informatie te kunnen geven over het verdrag, en wie weet haal ik een enkele potentiële tegenstemmer over.

Het bekijken van de uitslag op 6 april zal wel niet al te spannend worden. Ik verwacht eigenlijk dat tegen het middaguur al duidelijk is dat het opkomstpercentage niet gehaald is. Als je ziet dat voor de tweedekamerverkiezingen maar 75% komt opdagen zal 30% nooit lukken. Dan is alles weer voorbij, en kunnen we hopelijk weer bezig met nuttigere zaken.

~ Gerard

PS. Voor degenen die denken: “Ik ga niet stemmen, dan blijft het opkomstpercentage onder de 30%”: dat is strategisch stemmen. Ikzelf heb besloten dat niet meer te doen, na tegenvallende resultaten in het verleden. Niet om je bang te maken, maar wat nu als er toch 31% opkomst is met een meerderheid aan tegenstemmen? Dan is jouw stem echt verloren gegaan. Dus: niet gaan stemmen is een gok. Wel een gok die een signaal afgeeft. Doe er mee wat je wilt.